Ryszard Jerzy Gryglewski
farmakolog, em.prof.zw. Collegium Medicum Uniwersyetu Jagiellońskiego
Najważniejsze stanowiska związane z działalnością naukową i zawodową: Kierownik Katedry   Farmakologii Wydziału Lekarskiego CMUJ, Rektor  Akademii  Medycznej   w Krakowie   (1981-84),  przewodniczący  Rady   Naukowej   przy Ministrze  Zdrowia (1990-92), reprezentant Polski w Komitecie Światowej Organizacji Zdrowia WHO 1990-1992, dyrektor Wydziału  Lekarskiego PAU   (1991-93),  przewodniczący  Rady  Fundacji  im.   Braci Śniadeckich   (1995-97),   a  od   roku   1998   wiceprzewodniczący  Komitetu  Wykonawczego   Światowej   Unii Farmakologicznej (IUPHAR).
Przynależność do organizacji naukowych oraz najważniejsze wyróżnienia: członkostwo Jagiellonian Medical Research Centre, Światowej Unii Towarzystw Farmakologicznych (IUPHAR); Europejskiej Akademii Nauk (Academia Europea); członek honorowy Węgierskiego Towarzystwa  Farmakologicznego, Polskiego Towarzystwa Kardiologicznego, Polskiego Towarzystwa Nadciśnienia  Tętniczego; Doctor honoris causa: New York Medical College 1982, Szeged Medical University 1985, Śląskiej Akademii Medycznej 1998, Akademii Medycznej w Gdańsku 1999, Uniwersytetu Semmelweissa w Budapeszcie 2000, Uniwersytetui Lwowskiego 2001, Uniwersytetu w Grodnie 2001; członek Academia Europaea, Polskiej Akademii Nauk (członek rzeczywisty), Polskiej Akademii Umiejętności i Węgierskiej Akademii Nauk; nagrody i odznaczenia: nagroda im. Jurzykowskiego (1978), „Medicus Magnus” (1995), „Wellcome Visiting Professor” (1996), „Laur Jagielloński” (1997), „The First von Euler Memorial Lecturer” (1997), a także „Polski Nobel” - nagroda Fundacji na Rzecz Nauki Polskiej (1997), reprezentant Polski w Komitecie Światowej Organizacji Zdrowia WHO 1990-1992, Krzyż Wielki Komandoria orderu Polonia Restituta (2002).
Główne zainteresowania i osiągnięcia naukowe: Profesor Gryglewski prowadził   badania  nad  chemiczną  syntezą   i   mechanizmem działania       hipoglikemicznego       doustnych        leków przeciwcukrzycowych  z  grupy arylosulfonylomoczników, odkrywając pozatrzustkowy, zależny od tiaminy mechanizm  działania tych leków, nad mechanizmem fibrynolitycznym działania   biarylokarboksylanów   -   niesterydowych    leków
przeciwzapalnych oraz główne zainteresowanie funkcją śródbłonka naczyniowego. Najważniejszym osiągnięciem w tej dziedzinie   było odkrycie prostacykliny w 1976 roku (wraz  z S.  Buntingiem,  S.  Moncadą i J. Vane’m), a następnie  odkrycie hamowania  syntezy  prostacykliny przez  nadtlenki  lipidów  i postawienie hipotezy o patomechanizmie miażdżycy  jako choroby z niedoboru prostacykliny oraz poszukiwania leków,  które  uwalniałyby endogenną   prostacyklinę  i  mogły  znaleźć  zastosowanie   w leczeniu powikłań miażdżycy, a ponadto odkrycie działania hydrokortyzonu na kaskadę kwasu arachido-nowego oraz wolnorodnikowego mechanizmu inaktywacji NO. Profesor jest twórcą nowej dziadziny farmakologii – farmakologii śródbłonka. Jest on najczęściej  cytowanym uczonym  w  Polsce  - nie tylko z dziedziny medycyny,  ale  ze wszystkich dziedzin naukowych. Opublikował prawie 400   prac oraz kilkanaście  rozdziałów książkowych.  
Inne zainteresowania: turystyka automobilowa; historyczna literatura pamiętnikarska, muzyka epoki romantyzmu